6 maart 2018

Als je bent aangekomen

Een paar weken geleden viel me op dat mijn lichaam voller voelde. Was ik aangekomen? Telkens als ik mijn spijkerbroek aantrok en mijn handen over mijn billen gleden voelden ze anders. Voller. Groter.

Ik was op dat moment voor een week in New York. Een avontuur waarvan ik popel om je er alles over te vertellen, maar dat verhaal bewaar ik voor een andere keer. In het appartement waar ik logeerde, hing een grote passpiegel aan de binnenkant van de badkamerdeur en elke keer als ik daar was, wilden mijn ogen dat aankomen controleren. Verbeelde ik het me nu of was ik inderdaad zwaarder geworden?

Dit was een oud gevoel. Iets van jaren terug. Dat checken, controleren. Het voelde onrustig en stoorde me. Eenmaal thuis ben ik op de weegschaal gaan staan en zag ik dat er inderdaad een kilo of twee drie zijn bijgekomen.

Mijn interesse was gewekt.

Als er iets is wat ik goed kan is het afvallen zonder obsessie of dieet en nu kan ik dit na jaren weer toepassen. Voor jou en mij interessant, omdat ik nu opnieuw door dit proces ga en fris, uit eigen ervaring, de stappen die ik daarin zet, met je kan delen.

Ik omschrijf ze voor je. Gebruik ze als je graag wilt afvallen zonder in dat donkere gat van obsessie te tuimelen. Afvallen zonder obsessie of dieet is een kunst en een vaardigheid. Je stuurt op je primitieve brein, terwijl je voortdurend positieve aantrekkingskracht creëert in de relatie met jezelf en eten. Het is een totaalplaatje en gaat veel verder dan alleen een plan bedenken over wat je gaat eten, wanneer en hoeveel. Dat laatste werkt niet als je naar een geweldige relatie met eten verlangt. Je voelt je dan al snel een project en dat werkt meestal averechts.

Dus wat doe je als je ziet dat je bent aangekomen? Want daar begint het.
Dit zijn de stappen die ik heb gezet en aan het zetten ben:

  1. Ik ga niet mee in de zorg die mijn brein van dat aankomen wil maken. Dit vraagt om bewustzijn. Als ik mij niet bewust ben van de gedachten die ik kies, zal mijn brein mij continue aan dat aankomen willen herinneren en voor ik het weet check ik voortdurend hoe strak mijn kleding zit en hoe ik eruit zie. Dit is een valkuil waar ik uitblijf. Vanaf het moment dat ik in New York opmerkte wat er tussen mij en die badkamerspiegel ontstond, stuurde ik dit bij. Dit betekent dat ik er bewust voor koos hier niet in mee te gaan. Ja, ik heb het gezien, daar zit wat vet. Dank je wel, ik weet het. Ik ging er niet over nadenken. Niet over malen. Je kan onmogelijk controleren welke gedachten er in je opkomen. Dat gaat niet. Maar je hebt wel een keuze of je erin meegaat. Als je gedachten die in je opkomen niet voedt, komen ze steeds minder vaak terug om uiteindelijk te verdwijnen. En dat is precies de bedoeling als je wilt afvallen.
  2. Vervolgens heb ik mijn aandacht bewust gericht op me lekker voelen. Ik stop meer liefde in het uitkiezen van mijn kleding. Ik draag mooie lingerie en doe meer dingen die me aanzetten en laten stralen van binnenuit. Dit is voor iedereen toegankelijk. Je kan je altijd mooi voelen. Schoonheid is een keuze. Ik meen het. Je ziet wat je wilt zien. Omring jezelf met dingen die je daarbij helpen. Doe dingen die je sensualiteit voeden. Ik heb een dansschool gevonden die hier de focus op legt.
  3. Daarnaast doe ik onderzoek. Vanuit een zuivere en oordeelvrije nieuwsgierigheid. Ik ben niet aan het overeten en heb geen last van eetbuien, dus het zit in mijn voedselrespons. Ergens ben ik iets gaan eten of drinken waardoor dit gewicht er langzaam bij is gekomen. Dat onderzoek ik nu. Maar als ik wel aan het overeten was, zou ik dat verder uitwerken. Dan zou ik het mentale en emotionele werk doen zoals ik je dit in Etenslessen leer. Vragen die daarbij uitgewerkt worden gaan onder andere over vluchtgedrag en een verlangen naar beloning. Je onderzoekt het gebruik van eten als genotmiddel en komt daarbij aan je eigen kant staan. Dit betekent dat je zonder drama en verwijt je eigen vragen beantwoord.
  4. Intussen maak ik wat aanpassingen. Niets drastisch. Zoals een tanker die een graad van koers wijzigt ook op een ander continent uitkomt, zo weet ik, dat ik met kleine aanpassingen ook kom waar ik wil zijn. Paniek en drastische maatregelen kennen geen plaats in een fijne en betrouwbare relatie met eten.
  5. En dan mijn belangrijkste stap: ik ga door met mijn leven. Ik fixeer me niet op dat afvallen. Ik ben er oprecht niet mee bezig. Ik weeg me niet en check mezelf niet in de spiegel. Misschien over een maand, als ik dan nog niet vanzelf heb gemerkt dat er iets aan het veranderen is. Ik geef het de tijd. Het leven kan alleen in het nu geleefd worden en ik wil genieten van de plek waar ik nu ben.

Wat ik je met deze stappen wil laten zien is iets belangrijks.

Ik blijf weg uit het drama van aankomen, maar ook uit de opwinding over afvallen.

Ik hoop dat dit een eyeopener voor je is. Vanuit de dieetcultuur zijn we altijd gestimuleerd om in opwinding te gaan over dat afvallen. Je kan dit! Dit wordt de nieuwe jij! Voel je heerlijk in…! Over zoveel weken ben je..! Doe het nu! Met als gevolg dat je in drama vervalt als het even niet lukt. Daar gaan je dromen. Weer een mislukking erbij.

Hier wil je uitblijven.

Als je net als ik jarenlang gevochten hebt met eten is het laatste wat je wilt opnieuw een spanningsveld rond eten creëren. Mijn cliënten zijn altijd bang om aan mijn programma te beginnen. Daar gaan we weer vrezen ze. Maar met mijn aanpak vind je precies die sweetspot van waaruit je afvalt zonder obsessie, drama of opwinding. Daarom noem ik het een kunst en een vaardigheid, want dat is het ook.

Ik verlangde altijd intens naar een stabiele relatie met eten. Kalm en betrouwbaar. Ik wilde met liefde voor mezelf kunnen zorgen, slank zijn en daarnaast mijn kostbare energie aan andere dingen kunnen besteden. Dat is precies wat ik nu doe en het voelt geweldig.

 

Banner audio Etenslessen

Beoordeling lezers
[Totaal: 16 Gem: 4.1]

5 reacties op “Als je bent aangekomen”

  1. Antonia schreef:

    Hoi, ik ben ook aangekomen, maar echt heel plaatselijk, op mijn heupen en billen, ook ineens cellulitis, nooit gehad. Niets verandert in eetpatroon, echter heb ik ook ineens opgezette buik, veel dorst en ontzettend maar dan echtzettend veel vocht vast houden, hoofdpijn, dik gezicht. Alles lijkt te wijzen op onbalnas in hormonen, teveel oestrogeen. Echter komt niet uit mijn bloedwaarden testen en ‘ reguliere artsen’ houden dat als richtlijn en laten me maar een beetje. Nu heb ik ook geschiedenis met eetprobleem, en als het alleen aankomen was dan zou ik het wel aankunnen, maar nu ik heel de dag pijn heb en een waterballen ben, slaat de paniek wel toe, hoe ga ik nu wel goed blijven eten, balans vinden, pfff

    • Marjena Moll schreef:

      Hi Antonia, bedankt voor je reactie. Dit is mijn aanbeveling: door beiden uit elkaar te halen, ervaar je meer greep. Aan de ene kant wil je natuurlijk blijven zoeken naar een oplossing voor je klachten. Je lichaam probeert je duidelijk iets te vertellen en heeft je hulp nodig. Daarnaast is het belangrijk om jezelf gerust te stellen en gedachten te kiezen die je helpen. Zoals ‘ik begrijp mijn eigen paniek heel goed. Het is naar om een lichaam te hebben dat zo van slag is. Ik wil erop vertrouwen dat ik mijn oplossing vind. Ik wil erop vertrouwen dat mijn lichamelijke klachten het creëeren van een fijne relatie met eten niet in de weg staat’. Voel je dat je hiermee jezelf wat veiligheid geeft en geruststelling? Daar begint het mee. Van daaruit ben je creatiever en vind je ook daadwerkelijk die oplossing.

  2. Joor schreef:

    Wat een mooi stuk heb je weer geschreven! Prachtig! Hier heb ik echt iets aan. Dank je wel.

  3. Mirjam schreef:

    Wat een mooi en herkenbaar verhaal. Die tips zijn ook fijn. Ik lees het nu voor de 2e keer, als stimulans en om vertrouwen te krijgen. Dank je wel


Plaats een reactie