9 december 2014

hardloopschoenen

Over de pijnlijke illusie van beginnen.

Ik zou willen dat ik iemand was die altijd met regelmaat sport. Nee, nog preciezer, iemand die nooit trainingen overslaat, maar dat ben ik niet. Telkens als ik een goede conditie heb en helemaal in het ritme van mijn training zit komt er iets tussen. Iets waarvan ik denk dat het niet kan wachten. Het moet nu gebeuren en alles moet ervoor wijken, dus ook mijn training.

Het idee is dan om de daaropvolgende dag te gaan. Maar die verloopt soms ook anders dan gepland en voor ik het weet heb ik een week of meer niet getraind en moet ik de draad weer oppakken, op dat moeilijke punt dat ik dan beginnen noem. Ik heb een hekel aan dat punt. Het doet mentaal veel meer pijn dan fysiek en ik worstel ermee.

Elke keer opnieuw. En elke keer denk ik, dit gebeurt me niet meer, nu hou ik het vast, nu laat ik er niets meer tussenkomen. Maar hier was ik vanmorgen weer, op dat moeilijke punt van beginnen. Het bracht al mijn demonen naar boven.

Het schuurde en wrong en riep een massa weerstand in me op. Het maakte me kwaad en ik wist niet eens op wie of wat. Ik voelde alleen maar woede en zelfmedelijden. Niks geen trots of blijdschap. Het was gewoon afzien in mijn hoofd en mijn lijf rende er zonder commentaar achteraan.

Ik dwong mezelf om oog te hebben voor de schoonheid van de herfstbladeren en snoof hun modderige geur op boven het dampende pad waarover ik rende. Ik probeerde hier verlichting in te vinden maar het hielp maar even en toen was er weer die worsteling.

Ik probeerde mezelf te coachen door te beseffen dat deze agressieve negativiteit het resultaat moest zijn van een gedachte die ik zelf had opgeroepen, maar ik kon niet bij de oorsprong. Er was alleen maar weerstand, hard als een betonnen muur en die duurde de hele training lang.

Toen was ik klaar en kon ik wel huilen. Om niets. Zo is het soms met zelf gecreëerd lijden. Wat ik zeker weet is dat dit soort momenten toch iets opleveren. Hoe naar ook, ik kom mezelf tegen en ervaar opnieuw dat ik dat dragen kan. Dat ik op mezelf bouwen kan. Dat ik dit soort ongemak kan doorvoelen zonder ervoor te vluchten.

Inmiddels weet ik waar de pijn vandaan kwam. De gedachte ‘opnieuw beginnen’ was de oorzaak. Die is natuurlijk een illusie. Er is geen opnieuw beginnen. Alles is een doorgaande lijn. Natuurlijk voelt het anders om te sporten na een pauze van een week of langer, maar dat is een lichamelijke ervaring.

Mijn lichaam heeft daar geen mening over. De geestelijke kwelling ging over het idee van opnieuw beginnen. De betekenis die ik daar aan gaf. Het suggereerde dat er iets verloren was gegaan waar ik hard voor had gewerkt. Maar elk moment is nieuw als ik er geen verhaal van maak. De herfst, buiten, ik in beweging, meer was het niet. Goed om te weten voor een volgende keer.

Beoordeling lezers
[Totaal: 6 Gem: 3.3]