30 maart 2018

Paasontbijt

Ik zie mezelf nog op en neer naar de keuken lopen. Daar stond het paasbrood.
Ik was van plan om er maar een paar plakjes van te eten tijdens het paasontbijt, maar net als de jaren daarvoor lukte me dat niet.

De combinatie van boter, spijs en het zachte deeg smaakten onbedwingbaar naar meer.
Tot het laatste kapje aan toe at ik dat brood bijna helemaal alleen op.

Omdat dit niet de bedoeling was stond het brood na het ontbijt in de keuken op het aanrecht, maar weggooien deed ik het niet. Dat vond ik zonde.

En zo bleef ik in de loop van de dag op en neer lopen naar de keuken om daar steeds weer een plak van dat brood af te snijden. Ik smeerde er dik boter op en liep dan al kauwend de keuken weer uit.

Met een mengeling van schaamte, schuldgevoel en iets wat op genieten moest lijken at ik zo elk jaar mijn paasontbijt.

Paasbrood smaakte voor mij altijd naar meer, zoals een alcoholist dorstig wordt van wijn. Mijn lichaam reageert heftig op dit sterk bewerkte brood.

De suiker van de spijs geeft in mijn hersenen een enorme stortvloed aan dopamine af waardoor ik het niet bij een paar plakjes wil laten. De afbakcroissantjes met boter en jam hebben nagenoeg hetzelfde effect op me. En Matzes met boter en hagelslag ook. Schenk daar een glaasje geconcentreerd vruchtensap bij en je hebt een typisch Hollands paasontbijt op tafel met een eitje erbij.

Ik heb het linksom en rechtsom geprobeerd. Maar mijn lichaam raakte van dit ontbijt van slag en ik ook. Paasontbijt (net als het kerstontbijt) was elk jaar opnieuw een teleurstelling. Het draaide uit op een semi-legitieme eetbui aan een feestelijk gedekte tafel.

Wat het zo pijnlijk maakte was het stiekeme. Mijn gevecht met dat stomme paasbrood begon al zodra ik het in de winkel zag liggen. Ik realiseerde me dan dat Pasen eraan kwam en nam me voor om het dit jaar ‘normaal’ te vieren. Maar zou het dan niet beter zijn om gewoon geen paasbrood te kopen? Maar nee, die gedachte wuifde ik weg. Dat zou ongezellig zijn.

Achteraf weet ik dat dit allemaal verslaafde praat was. Ik redeneerde mezelf naar die eetbui toe en diep vanbinnen wist ik dat. Diep vanbinnen wist ik precies welk scenario zich af ging spelen met dat brood.

En als ik er nou nog maar van genoot en er niet elk jaar opnieuw spijt van had, maar dat had ik wel. Het voelde vernederend om mezelf in bochten te zien wringen om zo onopvallend mogelijk toe te geven aan die onbedwingbare behoefte aan meer.

Huilen om een uit de hand gelopen paasontbijt…ik heb het gedaan. Vaak bleef ik daarna nog dagen hangen in overeten omdat ik boos was op mezelf en het ‘toch al had verpest’. Ik bleef chocolade-eitjes eten die ik niet echt lekker vond en daar was niets feestelijks aan.

Dus hoe vier ik nu Pasen zonder dit zelf gecreëerde drama? Ik ga gezellig met mijn gezin aan tafel zitten, maar die gezelligheid heb ik losgekoppeld van eten. Ik lach met mijn man en kinderen, maak grapjes, knuffel ze en geniet van hun gezelschap. Meer niet.

In de jaren toen ik dit voor het eerst deed vond ik dat moeilijk. Het ontbijt voelde toen als een teleurstelling. Maar dat was vooral ontwenning. Ik moest een nieuwe vorm van genieten zien te vinden die niet van buitenaf kwam. Dat was confronterend. Associaties met koestering en verbondenheid had ik vervlochten met eten. Nu stond dat eten nog wel om me heen maar at ik er niet van.

Toch vond het zijn weg. Koestering en verbondenheid zijn niet van eten afhankelijk. Zelfs niet eens van gezelschap. Ze komen van binnenuit en ontstaan uit een mengeling van gedachten die deze gevoelens genereren. Je kunt verbondenheid voelen met je lichaam, met de aarde, met je ademhaling en met het leven zelf. Je kunt koestering ervaren door het hier en nu te omarmen. Neem de tijd om hierbij stil te staan als paasbrood een teleurstelling of gevecht voor je is.

Welke gedachten geven jou de warmte waar je naar verlangt? Kun je jezelf overgeven aan het idee dat het allemaal in jou zit en niet in dat eten op tafel? Want dat is de waarheid. Het zit allemaal in jou. Je kunt dit creëren voor jezelf. Onderzoek dit in deze vrije dagen. Kom opdagen voor alles wat hierin te ontdekken valt. Net als het nieuwe leven om je heen. Net als de knoppen in de wintertakken. Je kunt een compleet nieuwe vorm van genieten in jezelf tot leven brengen.

Ik denk aan je en doe hetzelfde.

 

Banner audio Etenslessen

Beoordeling lezers
[Totaal: 30 Gem: 4.2]

Een reactie op “Paasontbijt”

  1. Chantal Straver schreef:

    Wat schrijf je fijn! En wat een mooie inzichten deel je. Ik blijf je volgen. Fijn weekend!


Plaats een reactie