28 juli 2015

Een halve watermeloen op een rots van dichtbij gefotografeerd in een zonnige omgeving

Eten op vakantie. Hoe het werkt.

Pastel de Zanahoria. Het klinkt als de naam van een heldin uit een Isabel Allende roman. Of van een uitgehuwelijkte prinses die weet te ontsnappen uit het paleis van een sjeik. Zo sprookjesachtig als de naam, zo zoet en dromerig is ook de smaak.

Pastel de Zanahoria is de Spaanse naam voor worteltaart. Ze maken hem hier in Catalonië zacht, klef, kruimig en donker. Perfect. Precies zoals ik hem het liefste eet. Mijn lichaam vraagt nooit om pastel de Zanahoria. Nooit.

Maar ik ben meer dan mijn lichaam. De passie en verrassing die exotisch eten me brengt vervult iets anders. Net als kunst biedt het toegang tot een andere dimensie. Het overstijgt het functionele. Daar in opgaan vind ik verrukkelijk. Het is een ervaring die ik mezelf niet wil ontzeggen en jij misschien ook niet.

Als je op vakantie niet wilt overeten maar jezelf ook niets wilt ontzeggen dan heb ik de oplossing die je zoekt. De kunst is om ook nu je weg te vinden tussen eten dat je voedt en eten voor je plezier. Juist op vakantie wordt je hier meer toe uitgenodigd. Een croissant in je buurtsuper prikkelt je veel minder dan een vers gebakken croissant van een lokale bakker in de Ardèche.

Dit is hoe het werkt: Als je met eten wacht tot je honger hebt en aan je lichaam vraagt waar het behoefte aan heeft dan zal het antwoord geen croissant zijn. Je lichaam zal je altijd in de richting sturen van puur en onbewerkt eten. Goed klaar gemaakt is dit ook verrukkelijk. Maar je oog dwaalt af naar die geurende croissants…o la la! La folie!!

Koop de croissant. Als je wilt elke dag. Koop ook wat je lichaam nodig heeft om energiek en vitaal te zijn. Maar wacht nu tot je honger hebt. Dat is de enige manier om te kunnen eten naar behoefte en dat is precies de bedoeling. Soms duurt wachten dan een halve dag. Dat is okay, je hebt de tijd, je bent op vakantie.

Nu kun je kiezen. Je eet alleen voor je plezier of je eet waar je lichaam om vraagt gecombineerd met eten voor je plezier. In beide gevallen stop je zodra je een subtiel seintje van je lichaam krijgt dat het verzadigd is. Op deze manier kom je in je vakantie niet aan en hoef je jezelf ook niets te ontzeggen. Je lichaam past haar behoefte volledig aan op wat je eet.

Geniet zonder commentaar in je hoofd over aankomen anders werkt het niet. Dat geeft stress. Dit is niet alleen zonde van je heerlijke Italiaanse ijs, maar het zet ook aan tot alles of niets gedrag. Je voelt niet meer wanneer je genoeg hebt gehad omdat alle aandacht naar de strijd in je hoofd gaat.

Als je naar behoefte eet hoef je jezelf niet te kwellen met verboden exotische vruchten. Ze smaken dan net zo goed of misschien zelfs minder dan de eenvoud van de watermeloen die je verrast en overrompeld. Verkoelend, dorstlessend en honingzoet, precies zoals je hem het liefste eet.
Toegegeven, jezelf op deze manier begeleiden vraagt om aandacht en bewustzijn. Maar het resultaat is een fantastische ervaring met eten en een bikini die aan het eind van je vakantie nog net zo lekker zit als aan het begin.

Beoordeling lezers
[Totaal: 7 Gem: 3.3]

Plaats een reactie