28 augustus 2017

Het ongemak van thuiskomen

Hoe kom je thuis van vakantie? Tassen vol vuile was ploffen op de slaapkamervloer. Bij het openritsen ruik ik Schiphol, woestijnzand, Las Vegas, vrije tijd en gedragen kleding. De zweem van deze geuren neemt me voor even mee terug in de energie van de afgelopen weken: mijn schouders ontspannen en het voelt alsof mijn blote voeten opnieuw op het dashboard van de auto leunen. De zon brand door de voorruit van de huurauto, terwijl de airco verkoelend tegen mijn benen en armen blaast. Zo ver als ik kan kijken strekt het woestijnlandschap van Nevada zich voor mij uit. Wat een ruimte. Heel af en toe komen we tegenliggend verkeer tegen. Het voelt als een geweldige luxe om dit weidse landschap niet te hoeven delen.

Als ik in de woestijn voor het eerst uit de auto stap word ik compleet verrast. Ik ruik een verrukkelijke geur. Fris en zoet. Het is continu aanwezig maar subtiel en zacht. Wat is dit? Ik kan er geen genoeg van krijgen. Ik ga op onderzoek uit en ontdek dat het de geur is die de Creosote bush vrijgeeft als het net geregend heeft. De mat grijze struik ziet er dor uit, maar verbergt dit onweerstaanbare parfum in haar takken. Ook de woestijn heeft een geur. Dat had ik niet verwacht. Het is mijn mooiste aandenken aan de vakantie.

Ik sorteer de was. Beneden ligt alle opeengestapelde post van de afgelopen weken. Blauwe enveloppen van de belastingdienst, reclame, verkeerd bezorgde post en rekeningen. De koelkast moet gevuld. Vanavond weer koken of stel ik dat nog een dag uit?

Thuiskomen van vakantie vind ik lastig. Het ongemak van de terugreis zit nog in mijn lijf, maar de taken van alledag hebben mijn aandacht en energie nodig. Ik vind het moeilijk om ze te ordenen. Echt? Moet dit allemaal weer? Het overspoelt me en ik kijk naar buiten. Het gras staat hoog.

Nog een taak.

Onrustig weet niet waar ik mezelf laten moet. Er flitst een oordeel door mijn hoofd. Ik denk aan de vluchtelingenfamilies die geen huis hebben en ongewassen met een paar plastic tassen en huilende kinderen doodop in een opvang belanden. Jij hebt je eigen w.c. en koelkast. Wees dankbaar. Maar dankbaarheid vanuit verwijt geeft alleen maar schuldgevoel en werkt averechts. Het tilt me niet op, maar knuppelt me neer.

Het ongemak van thuiskomen duurt altijd een paar dagen. Het grote verschil met vroeger is dat ik het kan voelen zonder het op een eten te zetten. Ik voel wel de behoefte om aan mezelf te ontsnappen, maar kan het ongemak van die behoefte verduren. Ik weet dat het vanzelf overgaat. Tot het zover is draag ik het mee en probeer intussen mijn ritme te vinden.

Het weerzien met de honden is een feest en mijn lieve vriendin Sandra die op ze heeft gepast heeft bloemen op tafel gezet en naast mijn bed. Wat lief, wat lief! Ik kan haar niet genoeg bedanken. In de koelkast staan een paar potten van haar zelfgemaakte kombucha die ze voor ons achterlaat. Het is een probiotische drank die we toevallig deze vakantie hebben ontdekt. Ze heeft de potten met strikken versierd. Ik ben sprakeloos. Ik geef de cadeautjes die ik voor haar heb meegebracht en we huilen samen bij het afscheid op de stoep. Ik hou van haar. Vanaf de eerste dag dat ik haar ontmoette kwam ze rang mijn hart in. Nu verhuist ze naar Ibiza en voor de deur neemt mijn hart een voorsprong op haar gemis.

Ze is altijd een en al licht en liefde en bruist van de pure energie. Je kent haar misschien van haar werk als raw food chef. Haar boek Lekker Raw’ ligt in de natuurvoedingswinkels. Maar wie ze is en wat ze bijdraagt overstijgt dit. Ze is een heler en geeft ook energetische sessies. Daar heb ik er zelf een van beleefd. Een fantastische ervaring die ik iedereen gun. Dag lieve San ik zie je vast een keer op Ibiza.

Toen ik vanmorgen wakker werd was het ongemak weg. Ik ben er weer. Ik ben thuisgekomen. Ik heb nieuwe ideeën voor Etenslessen en verheug me op de uitvoering. Wat fijn om weer hier te zijn.

Beoordeling lezers
[Totaal: 8 Gem: 2.5]

Plaats een reactie