24 april 2017

Een blik met net gebakken cupcakes waarvan er al vijf zijn opgegeten

Stemmingswisselingen en cupcakes

Een van de dingen die ik heb moeten leren om uit mijn strijd met eten te komen, is de bereidheid om steeds weer opnieuw op te staan nadat ik was gevallen. Zo voelde een eetbui, als vallen. Soms was ik dit ongelofelijk zat. Maar op de grond blijven zitten was geen optie. Als ik uit mijn strijd wilde komen, moest ik opstaan, mijn knieën afkloppen en het opnieuw proberen.

Meer smaken zijn er niet Marjena.

Soms werd ik daar kwaad om. Ik wilde er klaar mee zijn. Ik vond dat het voorbij moest zijn. Vond dat ik daar recht op had, na al het harde werk dat ik had gedaan. Maar blijkbaar had ik nog meer te leren en die pil smaakte verdraaid bitter.

Nu ik daarop terugkijk heeft het mij wel veel gebracht. Ik weet wat doorzetten is en wat vertrouwen is, nog voordat het resultaat zich laat zien.

Ik heb moeten vertrouwen op mijn proces nog voor ik een gram was afgevallen. Terwijl ik op mijn zwaarst was. Terwijl ik bij het wakker worden direct weer in die strijd zat en de dag opnieuw met het voornemen moest beginnen om die eerste dag zonder overeten te halen.

Ik wist dat als ik die eerste dag maar haalde, daar wat kracht uit kon putten voor een tweede. Maar wat was die eerste dag moeilijk. Moeilijk en alleen. Niemand die het aan mij zag, maar ik leverde een gevecht.

Dat gevecht is inmiddels voorbij, maar ik moet nog steeds doorzetten en vertrouwen hebben. Niet meer met eten, maar wel met andere dingen, zoals opvoeden en mijn werk. Soms is het moeilijk om vertrouwen te voelen. Mijn stemmingswisselingen doen wat ze mijn hele leven al doen en golven op en neer tussen depressie en euforie.

Maar dit is nu juist mijn kracht geworden: ik weet mij daartoe te verhouden zonder te overeten. Wat ik ook denk, hoe diep ik ook ga, ik hoef er zelden voor te vluchten.

Daarnet stond ik in de keuken om een kop koffie te zetten en op het aanrecht stonden cupcakes van mijn dochter, maar ik merkte ze nauwelijks op. Ik mag best een cupcake, maar wil er geen. Ik ben hier de hele dag alleen met die cupcakes en lever daarvoor geen gevecht. Voor mij is dat een groot geschenk en de reden waarom ik mijn werk doe. Ik weet wat een hel zo’n cupcake kan zijn.

Het gaat er niet om dat je ladieda af bent en voortdurend happy. Het gaat erom dat je ontdekt hoe je kunt zijn wie je bent, met stemmingswisselingen en al, in de eb en vloed van je leven, zonder dat je overeet.

Zonder obsessie en gevecht.

Is dat niet het grootste misverstand over dun zijn? Dat we denken dat dit heerlijk voelt? Dat we denken dat je dan zelfverzekerd bent en op wolkjes loopt? Ik kan je vertellen dat een leven zonder vluchten in eten confronterend is. Ik kies ervoor om mij niet te verstoppen onder cup-cakes, maar dat maakt mij nog niet zelfverzekerd. Ik ben niet bullet-proof. Leren om je rot te voelen, zonder eten, is uiteindelijk de grootste winst. Niet dat slanke lijf. Op dagen dat ik vol twijfel ben, is dit mijn grootste houvast.

Beoordeling lezers
[Totaal: 16 Gem: 4.7]

Een reactie op “Stemmingswisselingen en cupcakes”

  1. Margo schreef:

    Brok in mijn keel, zo treffend geschreven.


Plaats een reactie