11 juni 2019

Borstimplantaten

Ik kom uit narcose en kijk naar beneden, mijn borstkas zit in het verband. Ze zijn weg. Hoera! Mijn borstimplantaten zijn eruit. Eindelijk, wat een opluchting. Tegenover mijn bed hangt een kunstwerk. Het is een grote glazen foto van een Amsterdamse gracht. Tranen. Ik herken de gracht. Ik heb er als jong meisje jarenlang doorheen gevaren als gids op de rondvaartboot. Bij mooi weer zat ik half buiten de boot met mijn gezicht in de zon en ‘s nachts danste ik in de Roxy de sterren van de hemel. De stad was van mij.

Maar in die jaren was ik ook op mijn zwaarst, verloren, diep in mijn strijd met eten verwikkeld en wanhopig.

Ik had nu op mijn mooist moeten zijn, was een gedachte die mij toen vaak kwelde. Ik zou nu moeten pieken, nu is mijn huid nog strak, fris en rimpelvrij. Maar ik was niet op mijn mooist. Ik was te dik en het was mijn eigen schuld.

Ik weet het. Het was een oppervlakkige gedachte die van geen kanten klopte, maar als je eigenwaarde met je uiterlijk is versmolten, doet schoonheid ertoe en nog voordat ik zelf de kans kreeg om te definiëren wat ik waard was werd dit al voor mij bepaald. Door de media, het heersende schoonheidsideaal en mijn sociale structuur. De boodschap was duidelijk en kwam van alle kanten: een meisje moet mooi zijn en slank is mooi.

Ik kreeg het alleen niet voor elkaar. Jaar in, jaar uit vocht ik om het plaatje in mijn hoofd goed te krijgen. Ik wilde op mijn mooist kunnen zijn. Ik wilde mijn biologische piek niet missen. Een gedachtegang die ik vaker hoor van de vrouwen in mijn programma.

Mijn keuze voor borstimplantaten is terug te voeren tot het idee van ‘pieken en op je mooist zijn’. Ik was 36 toen ik eindelijk echt uit mijn eetprobleem was. Ik verloor mijn overgewicht en wist dat ik ook nooit meer dik zou worden. Maar net nu ik eindelijk slank was waren mijn borsten slap en gerimpeld. Na het voeden van twee baby’s en het afvallen was dit wat er van ze over was. Het plaatje klopte nog steeds niet. Dit frustreerde me enorm. Ik had zo lang gevochten om op dit punt te komen. Ik moest en zou het kloppend krijgen. Ik had het verdiend na de jarenlange zoektocht uit mijn eetprobleem.

Twee jaar twijfelde ik om uiteindelijk voor borstimplantaten te kiezen. Maar opnieuw kreeg ik het plaatje niet kloppend. Hoe kies je de juiste maat van je implantaten? Hoe weet je of je daar blij mee zal zijn? Ik wilde alleen van die rimpels af. Ik vond het fijn dat mijn borsten inmiddels kleiner waren. Ik kon er nu heerlijk mee springen en hardlopen, alleen die rimpels zaten me dwars. Een ruime B cup? Een kleine C? Als ik te klein koos zat ik straks misschien nog steeds met overtollig vel.

De chirurg hakte de knoop voor me door en zei ‘ik geef u waar de borst om vraagt en kies de maat waarmee uw huid weer op spanning staat’. Dat klonk als maatwerk en een goede oplossing. De chirurg verzekerde me ook dat de implantaten die hij gebruikte veilig waren. Gemaakt van een cohesieve gel, met een gestructureerde buitenkant om kapselvorming tegen te gaan. Zelfs als u een auto-ongeluk krijgt en de autogordel uw borst doorklieft, kan de inhoud niet in uw lichaam lekken. Ik was overtuigd dat ik een veilige keuze maakte. Extreem, maar veilig.

Na de operatie schrok ik van wat ik zag, ik had een enorme boezem.

Dat was deels natuurlijk zwelling van de operatie, maar weken later bleek ik ook echt een E cup te hebben. Veel groter dan ik had gedacht. Ik moest al mijn bloesjes vervangen, niets ging meer dicht en als ik mezelf langs een spiegel zag lopen schrok ik van mijn profiel. Mijn borsten voelden zwaar en massief. Eigen schuld. Je wilde dit zelf Marjena en met die gedachte sloot ik het hoofdstuk af. Ik had twee kleine kinderen die me nodig hadden en geen tijd voor drama over mijn uiterlijk. Het zou nog twee jaar duren voordat ik eraan gewend was.

Inmiddels weet ik dat er geen veilige implantaten bestaan. Elk implantaat zweet en geeft daarbij moleculen af aan de omgeving. Deze zwerven door je lichaam en belanden in al je organen. Daar hopen ze zich steeds verder op en dat merk je op den duur. Bovendien is je immuunsysteem continu aan het communiceren met die vreemde objecten in je lichaam. De dag dat de chirurg die mijn implantaten ging verwijderen dit verhaal aan mij uitlegde reed ik huilend naar huis. Ik die gezondheid zo belangrijk vind! Ik die zo haar best doet om goed voor zichzelf te zorgen! Ik had al die jaren net zo goed twee pakjes per dag kunnen roken. Ik lag er nachtenlang wakker van. Inmiddels heb ik een uitgesproken mening over borstimplantaten: de vraag is niet of je er ziek van wordt, maar wanneer. Ik zie ze als tikkende tijdbommen.

Ik denk aan de vriendin die ik er een jaar of drie geleden bijkreeg. Ik maak niet snel nieuwe vriendinnen dus als het gebeurd is het iets bijzonders. Deze vriendin kwam mijn leven inlopen en plofte als vanzelfsprekend op de bank in mijn hart. We kenden elkaar nog niet zo lang toen ze me tijdens een autorit vroeg hoe ik over plastische chirurgie dacht. Onmiddellijk voelde ik de warmte van schaamte omhoog kruipen. Oei, nu al? Ik kende haar nog maar net en straks knapte ze hierop af. Maar ik wilde er ook niet over liegen en heb het gewoon gezegd: ik heb borstimplantaten.

Ze zat heerlijk loom onderuitgezakt met haar blote voeten op het dashboard. Ik zat achter het stuur en bleef voor me uitkijken terwijl ik afwachtte wat ze ervan vond. Maar ze vond er niet zo veel van. Het was in mijn eigen hoofd groter dan in dat van haar. Toch bleef het moment hangen. Ik wist dat ik mijn implantaten liever privé hield, maar niet dat ik mij er ook voor schaamde en ik wilde me niet schamen. Nergens voor. Niet voor mijn uiterlijk, niet voor mijn mening en niet voor de keuzes die ik maak.

Schaamte is een signaal. Het betekent dat je een negatief oordeel over jezelf hebt. Ik wilde dit oordeel vinden en opruimen.

Schaamte staat zelfliefde in de weg.

Ik had het hoofdstuk implantaten weggestopt, maar nu drong het zich opnieuw aan me op. Waarom schaamde ik me? Oppervlakkig. Dat vond ik het. Een operatie om mijn uiterlijk te verfraaien vond ik oppervlakkig. Niet als een ander dat doet, maar wel voor mezelf en ik wilde niet dat mijn nieuwe vriendin mij als oppervlakkig zag. Maar blijkbaar zag ik mezelf zo.

Ik vertel je dit alles niet om mijn schaamte op te ruimen, want dat is al gebeurd, maar om je te helpen als jij hiermee worstelt. Als jij je afvraagt waarom je slank zijn eigenlijk zo belangrijk vindt. Waarom je het niet gewoon los kan laten. Het antwoord zit voor een groot deel in het schoonheidsideaal. Het is de druk van buitenaf. De miljardenindustrie die erachter zit. De media. Je vader of moeder die zei dat je op moest passen omdat je te dik werd. Dat vriendje die een opmerking maakte over je billen, benen of buik. Die vriendin die in haar vetrol kneep en gadver zei.

Al die boodschappen, al die opmerkingen hadden nauwelijks invloed op je gehad, als je had geweten hoe je van jezelf houdt. Als je had geweten hoe je jouw eigenwaarde en uiterlijk uit elkaar houdt. Ik wist het niet.

Ik kijk opnieuw naar de foto van de gracht en huil van ontroering. Wat is er sinds die jaren op de boot veel veranderd. Ik weet inmiddels hoe het voelt om onvoorwaardelijk van mezelf te houden. Het is een geborgen gevoel, diep en onaantastbaar. Ik weet eindelijk hoe kostbaar ik ben en ook dat mijn uiterlijk daar niets mee te maken heeft. Ik zie mezelf als verbonden met en gelijkwaardig aan al het andere leven om mij heen. Het is allemaal even kostbaar en een wonder. Ik heb er lang over gedaan om tot dit besef te komen en nog langer om het ook zo te ervaren. Maar nu is het van mij en gaat nergens meer heen.

De paradox is dat dit besef helpt om uit je strijd met eten te komen, waardoor je afvalt.

De scheidslijn tussen make-up dragen of je borsten laten vergroten bestaat niet meer voor mij. Het gaat er niet om waar je de grens trekt. Dit is jouw prachtige lichaam en je mag ermee doen wat je wilt. Je mag het piercen, tatoeëren, laten liften of parfum opspuiten. Het maakt niet uit wat een ander daarvan vindt. Het gaat erom dat je weet waarom je die dingen doet. Ik wilde een plaatje kloppend krijgen dat met uiterlijk niets te maken had. Ik zat op het verkeerde spoor. Ik zocht mijn eigenwaarde in mijn schoonheid en dat was de verkeerde plek. Maar de zoektocht zelf was niet oppervlakkig. Een verlangen naar eigenwaarde is gezond en waardevol en de diepte van mijn gevoelsleven lag erin besloten. Voor jou zal dat niet anders zijn.

Vlak voordat mijn implantaten eruit gingen probeerde ik mij een voorstelling te maken van het resultaat. Wat is er van mijn borsten over na 14 jaar met dat gewicht erin? Hoe gemangeld komen ze daaruit? Maar het verschil met vroeger is nu dat het niet zo diep snijdt. Natuurlijk wil ik graag mooie borsten. Gewoon voor mezelf, maar ik houd onvoorwaardelijk van mijn lichaam. Wat er ooit nog mee gebeurt, ik weet dat ik die liefde nog steeds zal kunnen voelen. Geborgen, diep en onaantastbaar. Ik zal altijd het wonder van mijn lichaam kunnen voelen.

Ik ben inmiddels uit het verband en draag alleen nog een compressietopje. Ik verheugde me op het schrijven van deze blog. Verheugde me op de schaamteloze coming-out over mijn implantaten. Ze liggen als memento in een plastic zak in mijn kledingkast.

Eindelijk klopt het plaatje in mijn hoofd. Ik ben compleet. Ik piek.
 
Ik ben 51 en ik piek aan alle kanten. Van binnen en van buiten.
 
Marjena
 
P.S. Ik nodig je uit voor een retreat om te leren hoe je onvoorwaardelijk van jezelf houdt. Om te leren hoe je jouw eigenwaarde voedt en loskoppelt van je uiterlijk. Om te leren hoe je een geweldige relatie met eten creëert en afvalt zonder dieet. Meld je aan voor mijn wachtlijst dan houd ik je op de hoogte: info@marjena.nl
Beoordeling lezers
[Totaal: 1 Gem: 5]

Plaats een reactie