14 februari 2018

Echte liefde en chips

Doe lief, doe lief, zeg ik in gedachten tegen mezelf, terwijl ik een zak chips op het aanrecht zie liggen. In een flits komt het idee in me op daar een kommetje van te nemen en met een boek op de bank te kruipen. De chips zijn niet van mij, maar in diezelfde flits bedenk ik ook dat ik een nieuwe zak kan kopen voordat deze wordt gemist. Zo sluw ben ik wel. Of liever gezegd, zo sluw is mijn limbisch systeem.

Doe lief. Denk ik.

Die chips eten is niet lief.

Niet echt.

Die chips eten is alleen maar het toedekken van gevoelens die er toch al zijn. Ik heb geen honger, maar ben gewoon moe. Ik slaap al jaren slecht, maar de laatste tijd is het echt extreem en vanmorgen voel ik me rillerig en kan ik om alles huilen. Typisch voor een gebrek aan slaap en de overgang, want daar zit ik vol in.

Ik kom net terug van een bezoek aan de huisarts. De aanleiding was het bespreken van HRT. Hormone Replacement Therapy. Een remedie tegen overgangsklachten. Ik had verwacht stevig in mijn schoenen te moeten staan. Mijn huisarts is heel terughoudend als het om medicatie gaat. Maar tot mijn verrassing reageerde ze positief en zei dat onderzoek inmiddels uitwijst dat de voordelen van HRT tegen de nadelen weggestreept kunnen worden. Ik begon spontaan te huilen van opluchting. Ik ben enorm toe aan het uitproberen van deze optie. HRT is niet helemaal gezond, maar slapeloze nachten zijn dat ook niet.

Vrijwel elk artikel dat ik over gezondheid lees, benadrukt het belang van goed slapen. En ik wil wel. Dolgraag zelfs. Maar hoe keurig ik mij ook aan de regels van een goede slaaphygiëne houd, ik lig vaak klaarwakker vanaf een uur of drie, vier. Dat zijn korte nachten die bijna de hele dag voelbaar blijven.

Met mijn jas nog aan, pak ik de waterkoker in plaats van die chips en draai de kraan open.

Jezelf bemoederen als je moe bent is een vaardigheid. Dat stemmetje dat van die chips een goed idee wil maken, verpakt dit onder het mom van troost. Joh, je bent zo moe nu. Gun jezelf dit. Maar die gedachte is een leugen. Dat weten we. Als het geen leugen was, zou ik er achteraf ook geen spijt van hebben en dat heb ik wel. Dat weet ik nu al. Dus geen chips maar thee.

Ik kan alleen een fijne relatie met eten hebben als ik door dit soort momenten heen kan stappen zonder te eten. Dat vraagt om echte liefde. Zorgzaamheid. Zorgvuldigheid. Zien wat het verschil is tussen een behoefte aan troost en een behoefte aan eten. Dus ik doe lief en leg die chips uit het zicht, trek mijn sloffen aan en pak de doos met groene thee.

Ramón komt op mijn schoot liggen. Dat is pas troost. Hij krult zijn warme lijfje tegen mijn buik en ik denk niet meer aan de chips. Zo snel gaat zo’n moment voorbij. Als je eenmaal door ontwenning bent gegaan duren dit soort momenten van verlangen nog maar kort en is het gevoel erbij ook niet zo intens. Het is meer een vluchtig idee dat je ook zo weer los kan laten. Vroeger was ik beslist met mijn jas nog aan en die chips op de bank beland.

Ontwennen is het gedeeltelijk of volledig stoppen met overeten en onlosmakelijk verbonden met het creëren van een fijne relatie met eten. Als je het goed voorbereid is het iets waar je naar uitkijkt. Mijn cliënten verbazen zich vaak over hun eigen enthousiasme als het na zes weken Etenslessen eindelijk zover is. Ze verheugen zich op een moment als waar ik nu zelf net doorheen ben gegaan, omdat ze willen toepassen wat ze hebben geleerd en daar tegen die tijd ook klaar voor zijn.

Dat scenario met die chips op de bank zijn ze op uitgekeken. Dat cirkeltje van toegeven en spijt achteraf komt ze de neus uit. Nee, ze willen die vrouw worden zonder overeten in haar leven en ontdekken hoe die door dit soort momenten heenstapt. Zoals je net uit mijn verhaal opmaakt, zijn dit momenten zonder glamour. Zonder bruisende motivatie. Zonder enthousiasme. Ik beleef ze meestal alleen. Maar ze zijn gebaseerd op echte liefde en dat voel je.

Ik voel het nu nog terwijl ik dit schrijf. Daar kunnen geen chips tegenop. Ik drink mijn thee en aai Ramón. Ik ben moe, heel moe, maar voel me geliefd door mij.

 

Banner audio Etenslessen

Beoordeling lezers
[Totaal: 22 Gem: 4.4]

Een reactie op “Echte liefde en chips”

  1. ineke de Graaf schreef:

    Wat vervelend voor je Marjena, dat je zo slecht slaapt.
    Het is bijna niet te geloven dat je dan toch nog zo enthousiasmerend naar anderen kunt zijn.
    En je straalt altijd bij de coachcalls……
    Wat fijn als dat middel gaat helpen.
    Zelf zit ik in mijn 4de week van ontwenning en ik kan steeds gemakkelijker de troostmomenten waar jij het over hebt niet meer in de vorm van snoep tot me nemen.
    Ik eet dan bijv. zelfgemaakte soep; dat geeft me echt (letterlijk en figuurlijk) een warm gevoel.
    lieve groetjes Ineke xxx


Plaats een reactie