18 mei 2017

Een kleine jack russelachtige hond die ligt op een kussen en kijkt naar rechts

Ramón! Ramón!

Ik ben verliefd op een Spanjaard en hij heet Ramón. De laatste keer dat ik dat tegen mijn moeder zei, was ik veertien en heette de jongen in kwestie Juan (hoe origineel). Nu, 35 jaar later gaat het niet om een vakantieliefde, maar ons nieuwe gezinslid. We hebben Ramón geadopteerd uit een asiel in Spanje via Animal in Need.

Ramón is goudbruin, met kleine oortjes die als envelopjes naast zijn ogen op en neer fladderen. Hij is volwassen, maar oogt met zijn vijf kilo als een pup. Ondanks dat hij in korte tijd veel heeft meegemaakt (emigratie en castratie) is hij optimistisch, dapper en aanhankelijk. Ramón houdt van iedereen en vindt ons gezin helemaal het einde.

Als je een bulterriër gewend bent (die doen alleen waar ze zelf zin in hebben) is Ramón een volgzaam zonnetje. Zo snel als zijn kleine pootjes hem kunnen dragen komt hij aanracen als je hem roept. Viva Holandiaaa!!

Omdat we nu twee honden hebben en ik ruzie wil voorkomen, heb ik hem geleerd op een teken te wachten voor hij naar zijn bak mag lopen om te eten. Dit bleek hij geweldig leuk te vinden. Zodra hij doorheeft dat we dit kunstje gaan uitvoeren, concentreert hij zich alsof we een act instuderen voor het Cirque du Soleil. Het hele gezin is als een blok voor hem gevallen.

Er is alleen een maar… hij poept in huis.

Hij doet het als wij slapen of niet opletten. Hoe lang je ook met hem gaat wandelen, hij durft dit niet te doen waar wij bij zijn. Het lijkt alsof hij daar in het verleden ooit voor is bestraft. Natuurlijk wist ik dat er van alles met hem aan de hand kon zijn. Dat weet je als je voor een hond kiest met zijn achtergrond. Het is dan ook geen dealbreaker. We lossen het wel op.

Maar ik weet ook dat dit om geduld zal vragen. Geduld, duidelijkheid en liefde. Ondanks zijn dappere aard, zoekt hij ook veel naar bevestiging. Hij wil steeds opnieuw zeker weten dat hij erbij hoort. Hem betrappen en dan bestraffen, zou averechts kunnen werken in deze prille fase.

Gisteren sprak ik een cliënt die ook in haar vormende fase niet de begeleiding kreeg die ze nodig had. Zij kreeg voortdurend de boodschap dat wat ze voelde gezeur was. Zo’n boodschap internaliseer je. Nu is mijn ervaring dat je gelukkig niet terug naar vroeger hoeft om te kunnen stoppen met overeten. Ik kreeg op een goed moment in de gaten dat ik tot mijn pensioen in therapie kon blijven, maar dat dit voor het oplossen van mijn strijd met eten niet de manier was.

Het oplossen van mijn strijd met eten, deed ik in het hier en nu. Door te leren sturen op het deel van mijn brein dat actief is als ik naar eten verlang. Tijdens mijn therapiesessie was dit deel van mijn brein rustig aan het wachten tot ik naar huis fietste langs de supermarkt.
Met veel geduld, duidelijkheid en liefde, heb ik stap voor stap mijn gedrag veranderd en stap voor stap leren sturen op mijn brein en haar impulsen. Mijn cliënt is nu hetzelfde aan het doen. Het geduld en de liefde komen haar niet aanwaaien. Ze is gewend hard en kritisch op zichzelf te reageren. Maar ook zij is dit aan het leren.

We zijn veel dierlijker dan we denken. Stress (veroorzaakt door zelfkritiek) zet mechanismen in werking die leiden tot een verlangen naar eten. Maar, liefde overwint. Ook in je relatie met eten. Zoals Ramón nu ontdekt dat hij wordt beloond als hij buiten zijn behoefte doet, zo leert ook jouw brein dat er een andere manier is om prikkels te verwerken en dat die wordt beloond.

Geduld, liefde en duidelijkheid.

Beoordeling lezers
[Totaal: 13 Gem: 4.3]

Plaats een reactie