17 oktober 2017

Is het zoeken naar een verklaring voor je eetprobleem altijd zinvol?

Gisteravond bespraken we tijdens de les het onderwerp ontwennen. Dit is de module in Etenslessen waarin je gaat stoppen met overeten en jezelf hierop voorbereid. Je begrijpt dat dit veel oproept als je talloze mislukte diëten achter de rug hebt en jarenlang in een strijd met eten hebt gezeten. Je wordt onmiddellijk bang dat het je niet gaat lukken.

In werkelijkheid is je brein bang. Je brein wil niet dat je iets gaat doen dat buiten je comfortzone ligt. Voor je brein is elke verandering een risico en het houdt niet van risico. Zo simpel is het. Maar we zijn gewend om angst te psychologiseren en er een verklaring voor te zoeken.

Iemand in de groep zei: Het lijkt wel alsof ik van mezelf niet mag afvallen.

Ze had bedacht dat ze zichzelf misschien onbewust saboteert, omdat ze niet weet wat ze met haar leven aan moet als ze geen eetprobleem meer heeft. Ik begreep zo goed waarom ze met een verklaring kwam.

Als je heel graag wilt afvallen maar jezelf keer op keer ziet overeten, zoek je natuurlijk naar een verklaring. Je wilt jezelf begrijpen.

Jouw verklaring is misschien dat het allemaal komt door die ene oom, die met zijn tengels van je af had moeten blijven, waardoor je nu onbewust denkt dat zwaar zijn gelijk staat aan veiligheid.

Maar dit is het ding: je kan dat hele probleem met eten volledig platslaan. Het is logisch dat je brein zuchtig wordt van snelle suikers. Het is logisch dat het jou keer op keer naar die suikers laat verlangen zodra het dringend behoefte heeft aan energie.

Deze behoefte treedt op zodra je wilskracht is uitgeput. Wilskracht is geen constante. Het functioneert in je brein als een reservoir vergelijkbaar met een spier. Een spier die je veel belast wordt moe en slap. Zo werkt het ook met wilskracht. Als je deze veel belast wordt die ook moe.

Je gebruikt wilskracht voor het nemen van beslissingen. Dat moment waarop je nog net door oranje rijdt kost je wilskracht. Je gebruikt wilskracht ook om jezelf te beheersen. Je voorkomt hiermee dat je daadwerkelijk je kinderen op marktplaats zet, of die topless foto op social media post. Beslissen en beheersen doe je de hele dag door.

Op een goed moment is je brein hier moe van. Je wilskrachtreservoir raakt uitgeput en je hebt niet meer zo veel te willen. Het is daarboven tijdelijk opperdepop. Om te zorgen dat je zo snel mogelijk weer op krachten komt schakelt je brein terug naar een ander systeem. Een primitiever systeem. Dit systeem heeft geen weet van jouw hogere idealen (stoppen met overeten) en zegt ja, zodra het de kans ziet om aan snelle suikers te komen. Het wil jou er zo snel mogelijk weer bovenop helpen.

En daar ga je. Ineens zie je jezelf die pot met drop soldaat maken of pepernoten in je winkelmand leggen. Ineens lijkt dit een goed idee en als een robot eet je totdat die snelle suikers door je bloedbaan suizen en je brein bereiken. Je wilskrachtspier krijgt nu weer energie en daarmee worden ook je hogere idealen weer actief.

Heee zeg je nu, nu waarom deed ik dat nou? Waarom verpest ik het toch steeds opnieuw en je gaat op zoek naar een verklaring. Je zoekt die in je opvoeding, dat misbruik, verbouwing, scheiding, drukke baan, slap karakter en een gebrek aan wilskracht.

Maar wilskracht is geen constante. Dat weet je nu. Het is geen morele kwestie. We brengen overeten voortdurend met mores in verband en schamen ons. Maar overeten is geen persoonlijk falen. Er is niets mis met je.

Wat je nodig hebt is de vaardigheid om te leren sturen op je wilskrachtreservoir. Dat kost (tijdelijk) wilskracht, liefde en geduld, maar het is absoluut te leren. Het wordt uiteindelijk een automatisme en dan heb je definitief rust. Ik neem dit strategisch mee tijdens het creëren van jouw geweldige relatie met eten.

Verklaringen kunnen je helpen en verdienen absoluut hun plek in de relatie die je met jezelf hebt. Je wilt ze alleen niet mixen met je ontwenning. Dan werken ze juist tegen je.

Beoordeling lezers
[Totaal: 29 Gem: 3.4]

Plaats een reactie