13 juni 2017

Tellen voor je vakantie

Als het om afvallen gaat, is de verleiding groot om in weken te denken. Je rekent uit hoe lang je nog hebt voor je op vakantie gaat en hoeveel kilo je in theorie nog voor die tijd kan verliezen. Het is een valkuil die dat spanningsveld met eten en je gewicht alleen maar groter maakt.

Misschien zat je de hele week in een flow met eten, maar na deze rekensom zie je ineens op tegen de barbecue waar je vanavond voor bent uitgenodigd. Je wilt afvallen en vertrouwt jezelf niet met het eten dat daar zal zijn: de wijntjes, de sauzen en het Turks brood. Maar afzeggen wil je ook niet. Gisteren vond je jezelf er nog goed uitzien, maar nu ineens dik. Je broek is net uit de was en zit strak. Hij voelt niet mooi aangesloten, maar krap, alsof je vet te weinig ruimte krijgt. Je stemming daalt…

Dat. Het mechanisme van tellen, lineair denken en jezelf tot een project reduceren.

Je geluk uitstellen tot je op vakantie gaat.

Ik tuimelde vroeger jaar in jaar uit in deze valkuil. Uiteindelijk at ik hierdoor juist teveel op zo’n barbecue. Juist omdat ik daar bang voor was. En waar verlangde ik nu zo naar?

Ik droomde van een vakantie waarin ik mij heerlijk zou voelen in bikini. In gedachten zag mezelf naar de vloedlijn lopen, zonder na te denken over de mensen die vanaf hun ligbed mijn benen en billen konden zien.

Ik hou van wandelen langs de waterkant. Dat gevoel van nat zand onder mijn voeten waar ik bij elke stap iets in wegzak, onder het lome geluid van de kleinste golfjes die aanspoelen en net mijn tenen aanraken. De verkoeling van de wind door mijn haren en de schittering van de zon op het water, verzacht door de glazen van mijn zonnebril.

Maar als ik mij dik voelde liep ik niet langs het water. Dan was dit te pijnlijk. Te confronterend. Dan was ik teveel bezig met het managen van mijn schaamte. Die was continu aanwezig en laaide verder op zodra ik leuke jongens passeerde. Het deed pijn als ik meisjes zag die precies dat lijf hadden waar ik naar verlangde. Zij speelden beachvolleybal, volledig vrij in hun lijf. Of flaneerden langs de boulevard in rafelige hotpants en hemdjes met spaghettibandjes. Kleding waar ik mij te lomp voor voelde.

Ik verlangde naar een zomer zonder die pijn. Zonder het managen van mijn schaamte en gek genoeg at ik daardoor juist teveel op die barbecue. Achteraf begrijp ik dit maar al te goed. Door mijn lichaam af te wijzen, creëerde ik een spanningsveld met eten.

Als je dit herkent, weet dan dat acceptatie je kortste route naar afvallen is. Niet dat gevecht en tellen van je weken voor vertrek. Juist niet. Blijf in het hier en nu. Accepteren betekent niet hetzelfde als opgeven. Integendeel. Accepteren helpt je om je lekker te voelen. Om al iets van dat verrukkelijke vakantiegevoel in het hier en nu te creëren.

Het gaat allemaal over het gevoel waar je naar verlangt en hoe je dat vandaag al kan creëren. Mijn Etensles in Acceptatie kan je hierbij helpen. Het is een les die ik speciaal met dit doel heb geschreven.

Vandaag kreeg ik dit bericht en mocht het met je delen:

Prachtig Marjena, bedankt voor je inspiratie mailtjes. Een fijne reminder steeds. Ik heb de mp3 ook al een aantal keer beluisterd en heb er echt wat aan. Voorlopig zijn de spiegels in de badkamer bedekt, maak ik (ongemerkt) gezondere, liefdevolle keuzes en voel ik me echt al beter. Bedankt!
Liefs Sonja

Ik verheug me op haar zomer. Ik weet dat die niet hetzelfde zal zijn als vorig jaar en als ze van wandelen langs de vloedlijn houdt, zal ze dit doen. Als jij hier ook naar verlangt, vind je hier de weg daar naartoe: met een Etensles in Acceptatie.

Xo
Marjena

Beoordeling lezers
[Totaal: 9 Gem: 4]

Plaats een reactie